Wyobraźcie sobie zwykły poranek.Odprowadzacie dziecko do szkolnego autobusu. Wracając, zauważacie nową, błyszczącą, czerwoną budkę telefoniczną. Wchodzicie do środka, podnosicie słuchawkę, ale telefon nie działa. Chcecie wyjść, naciskacie klamkę… i nagle okazuje się, że drzwi nie dają się otworzyć.Wołacie o pomoc, uderzacie w szybę, próbujecie zwrócić na siebie uwagę.Ludzie rzeczywiście zaczynają się zatrzymywać. Tyle że zamiast wam pomóc, śmieją się, żartują i obserwują całą sytuację jak uliczne przedstawienie.Tak zaczyna się „La cabina”, czyli „Budka telefoniczna” – niespełna czterdziestominutowy hiszpański film z 1972 roku, który bez potworów, duchów i ani jednej kropli krwi przestraszył całe pokolenie widzów.Reżyserem filmu był Antonio Mercero. Człowiek, który zaczynał od studiów prawniczych, później zajął się kinem, a przez kolejne dekady stał się jednym z najbardziej cenionych hiszpańskich reżyserów telewizyjnych i filmowych.Mercero mówił, że w swoich dziełach zawsze łączył trzy rzeczy: ból, miłość i humor.„La cabina” jest chyba najlepszym przykładem tego dziwnego koktajlu.
Dodaj komentarz