To, co dzieje się w procesie Lindsay Clancy, zaczyna wyglądać absurdalnie. Według informacji przekazanych przez samą obronę aż 11 ławników – w ławie składającej się z 9 kobiet i 3 mężczyzn – jest gotowych opowiedzieć się po stronie Clancy, podczas gdy jeden mężczyzna pozostaje przy swoim stanowisku.

I tutaj potrzebne jest bardzo ważne doprecyzowanie.

Spór nie dotyczy tego, czy Lindsay Clancy zabiła swoje dzieci. Obrona nie twierdzi, że dzieci zabił ktoś inny. Linia obrony opiera się na argumentacji, że Clancy w chwili zabójstw była niepoczytalna z powodu psychozy poporodowej i dlatego nie powinna ponosić odpowiedzialności karnej za swoje czyny.

Prokuratura przedstawia zupełnie inną wersję: twierdzi, że Clancy rozumiała swoje działania, podejmowała świadome decyzje i wiedziała, co robi.

I właśnie w takim momencie obrona chce usunięcia z ławy tego jednego jurora, który nie zgadza się z pozostałą jedenastką.

Dla wielu obserwatorów ten człowiek staje się bohaterem tej historii. Nie dlatego, że z zewnątrz możemy przesądzić, jaki powinien być ostateczny werdykt, ale dlatego, że juror ma obowiązek oceniać dowody zgodnie z własnym sumieniem i przekonaniem – a nie podporządkowywać się większości tylko dlatego, że pozostali chcą zakończyć sprawę.

Jeżeli doszliśmy już do momentu, w którym publicznie wiadomo, że jeden mężczyzna w ławie przysięgłych trwa przy swoim stanowisku, a obrona próbuje doprowadzić do jego usunięcia, coraz bardziej rozsądnym rozwiązaniem wydaje się mistrial i nowy proces przed zupełnie nową ławą przysięgłych.

Bez obecnej atmosfery wokół sprawy. Bez demonstracji przed sądem. Bez osób nagrywających ławników. Bez publicznego wskazywania palcem, kto w ławie jest tym jednym człowiekiem blokującym jednomyślność. Jeżeli proces ma być naprawdę sprawiedliwy, jurorzy muszą mieć możliwość podejmowania decyzji bez presji z zewnątrz i bez presji ze strony pozostałych członków ławy.

„Nie ma dowodów, są tylko słowa Patricka”?

Warto też rozprawić się z argumentem powtarzanym w mediach społecznościowych, że rzekomo „nie ma dowodów”, iż Clancy zabiła dzieci, a cała sprawa opiera się jedynie na słowach jej męża, Patricka.

To kompletnie pomija istotę procesu.

Policja przyjeżdża do domu, gdzie znajduje troje śmiertelnie rannych dzieci. Śledczy ustalają miejsce zdarzenia, czas śmierci i chronologię wydarzeń. Patricka nie było wtedy w domu, a Lindsay pozostawała z dziećmi.

Ale najważniejsze jest coś jeszcze: sama obrona nie prowadzi procesu w oparciu o tezę, że Lindsay Clancy nie zabiła dzieci.

Jej argumentem jest niepoczytalność.

Clancy również w swoim osobnym pozwie dotyczącym leczenia medycznego opisuje zabicie dzieci i twierdzi, że znajdowała się wtedy w stanie psychozy oraz słyszała głosy.

Dlatego pytanie w tym procesie nie brzmi: „Kto zabił dzieci?”

Pytanie brzmi: „Czy Lindsay Clancy w chwili, gdy je zabijała, była prawnie odpowiedzialna za swoje działania?”

I właśnie na to pytanie ława przysięgłych powinna odpowiedzieć na podstawie dowodów – bez medialnej presji, bez tłumu przed sądem i bez prób przedstawiania jednego jurora jako problemu tylko dlatego, że nie chce zagłosować tak jak pozostałych jedenastu.