Keir Starmer zrezygnował z funkcji premiera Wielkiej Brytanii po zaledwie dwóch latach rządów. Polityk, który w 2024 roku poprowadził Partię Pracy do ogromnego zwycięstwa wyborczego, ostatecznie stracił poparcie własnego ugrupowania. Według Reutersa głównym zarzutem wobec Starmera był brak wyrazistej wizji dla kraju.
Starmer dochodził do władzy jako kandydat stabilności i pragmatyzmu po latach chaosu w brytyjskiej polityce. Jednak to, co wcześniej było jego siłą, z czasem stało się obciążeniem. Wielu wyborców i polityków Labour uznało, że premier nie ma „wielkiej idei” ani jasnego kierunku, w którym chce prowadzić Wielką Brytanię.
Rząd Starmera miał problemy z realizacją najważniejszych obietnic. Wzrost gospodarczy nie przyspieszył tak, jak oczekiwano, napływ nielegalnych migrantów pozostawał dużym problemem, a publiczna służba zdrowia nadal zmagała się z kryzysem. Do tego doszły polityczne wpadki, zwroty w polityce i kontrowersyjne nominacje.
Według relacji osób z otoczenia premiera Starmer coraz częściej szukał rady u swojej żony Victorii. Po słabych wynikach Labour w wyborach lokalnych próbował jeszcze walczyć o utrzymanie stanowiska, ale presja wewnątrz partii rosła. Ostatecznie podczas weekendu w Chequers miał dojść do wniosku, że powinien odejść, by umożliwić spokojne przekazanie władzy.
W przemówieniu przed Downing Street Starmer przyznał, że jego partia zadała sobie pytanie, czy jest najlepszą osobą do poprowadzenia Labour w następnych wyborach. „Usłyszałem odpowiedź mojej partii parlamentarnej i przyjmuję ją z godnością” — powiedział.
Najpoważniejszym kandydatem do przejęcia przywództwa jest Andy Burnham, były burmistrz Greater Manchester. W Labour wielu widzi w nim polityka zdolnego zatrzymać rosnącą popularność Reform UK Nigela Farage’a. To właśnie strach przed Farage’em miał być jednym z głównych powodów, dla których posłowie Partii Pracy uznali, że Starmer nie może prowadzić ugrupowania do kolejnych wyborów.
Starmer osiągał lepsze wyniki na arenie międzynarodowej. Był chwalony za wsparcie Ukrainy i rolę w europejskich rozmowach dyplomatycznych. Próbował też budować dobre relacje z Donaldem Trumpem, oferując mu m.in. drugą wizytę państwową w Wielkiej Brytanii. Jednak relacje te szybko się pogorszyły, szczególnie po tym, jak Starmer odmówił wciągnięcia Wielkiej Brytanii w wojnę z Iranem.
Ostatecznie jego rządy kończą się w atmosferze rozczarowania i narastającej presji politycznej. Reuters pisze, że jedną z najważniejszych konsekwencji jego kadencji może być dalsze pękanie tradycyjnego systemu dwóch głównych partii w Wielkiej Brytanii. Reform UK rośnie w siłę, a Labour musi teraz znaleźć lidera, który będzie w stanie zatrzymać Nigela Farage’a.
Dodaj komentarz