Dwuletnie dziecko zginęło w Frankfort w Illinois. 2-letnie dziecko zginęło w wyniku zabójstwa na tle domowym we Frankfort. Matkę dziecka znaleziono w domu z obrażeniami po próbie samookaleczenia i przewieziono do szpitala.

Ameryka właśnie obserwuje proces Lindsay Clancy, która zabiła troje swoich małych dzieci. Jej obrona przekonuje, że cierpiała na psychozę poporodową i nie powinna ponosić pełnej odpowiedzialności karnej.

I właśnie wokół tej sprawy widać niepokojący mechanizm.

W przypadku Clancy nie ma wątpliwości, kto zabił dzieci.

Cora miała pięć lat. Dawson trzy. Callan osiem miesięcy.

Mimo to ogromna część medialnej i społecznej narracji skupia się przede wszystkim na stanie psychicznym ich matki, jej depresji, lekach, psychozie poporodowej i tym, czy system odpowiednio jej pomógł.

To wszystko może mieć znaczenie.

Ale problem zaczyna się wtedy, gdy wyjaśnienie przestępstwa zaczyna być mylone z jego usprawiedliwieniem.

Choroba psychiczna jest realna. Psychoza poporodowa jest realna. Kryzysy psychiczne są realne.

Ale równie realne są martwe dzieci.

I właśnie o nich coraz łatwiej zapomnieć.

Clancy nie ma wyłącznie prawników. Ma także kobiety publicznie okazujące jej wsparcie, ludzi przychodzących pod sąd i środowiska przedstawiające ją przede wszystkim jako ofiarę choroby oraz niewydolnego systemu opieki.

To właśnie tutaj należy postawić granicę.

Można domagać się lepszej psychiatrii.

Można współczuć choremu człowiekowi.

Można uznać, że stan psychiczny powinien mieć znaczenie dla odpowiedzialności karnej.

Ale nie powinniśmy doprowadzać do sytuacji, w której osoba, która odebrała życie własnym dzieciom, staje się głównym obiektem społecznego współczucia, a dzieci schodzą na dalszy plan.

To jest odwrócenie hierarchii.

Nikt poważny tego nie mówi.

Normalizacja wygląda subtelniej.

Każda kolejna potworna historia natychmiast dostaje zestaw słów:

„kryzys psychiczny”.

„trauma”.

„system zawiódł”.

„potrzebowała pomocy”.

Czasami wszystkie te rzeczy są prawdziwe.

Ale jeśli automatycznie stają się pierwszą reakcją społeczeństwa, zaczynamy przesuwać punkt ciężkości z odpowiedzialności na usprawiedliwienie.

A to niebezpieczny kierunek.

Prawo od dawna rozróżnia człowieka poczytalnego od osoby, która z powodu ciężkiej choroby psychicznej nie rozumiała swoich działań. Od tego są psychiatrzy, biegli, prokuratura, obrona i ława przysięgłych.

Nie potrzebujemy jednak kultury, która zanim pozna fakty, już szuka powodów, dlaczego sprawcy należy współczuć.

Sprawa z Frankfort powinna być ostrzeżeniem przed pochopnością w obie strony

Nie wiemy jeszcze, kto zabił dwuletnie dziecko w Illinois. Policja podaje, że w wyniku domowego zabójstwa.

Ale równie ważne jest, by po ustaleniu faktów nie uruchamiał się automatyczny schemat, który obserwujemy przy innych podobnych tragediach.

Najpierw odpowiedzmy na podstawowe pytania:

Co się wydarzyło? Kto odpowiada za śmierć dziecka? Czy sprawca wiedział, co robi? Czy istniała możliwość zapobieżenia tragedii?

Dopiero później budujmy społeczną opowieść.

Bo ostatnio zbyt często dzieje się odwrotnie.

Najpierw powstaje narracja o traumie sprawcy.

Ofiara pojawia się gdzieś w tle.

Współczucie nie może oznaczać rezygnacji z odpowiedzialności

Konserwatywne stanowisko nie musi polegać na negowaniu chorób psychicznych.

Wręcz przeciwnie.

Osoby w ciężkim kryzysie powinny otrzymywać pomoc, zanim wydarzy się tragedia.

Ale kiedy tragedia już nastąpi, społeczeństwo powinno zachować moralną jasność.

Dziecko jest ofiarą. Sprawca jest sprawcą. Choroba może tłumaczyć zachowanie i w określonych przypadkach zmieniać odpowiedzialność prawną, ale nie może sprawić, że zapomnimy, kto stracił życie.

Sprawa Lindsay Clancy pokazuje, jak łatwo ta granica zaczyna się zacierać.

A najnowsza tragedia w Illinois przypomina, dlaczego warto jej pilnować.