W czasie gdy Ameryka śledzi proces Lindsay Clancy i dyskutuje o tym, gdzie kończy się choroba psychiczna, a zaczyna odpowiedzialność za odebranie życia własnym dzieciom, w Illinois dochodzi do kolejnej przerażającej tragedii. 38-letnia matka została oskarżona o zamordowanie swojego 2-letniego syna.

Corie A. Walsh z Frankfort w Illinois usłyszała trzy zarzuty morderstwa pierwszego stopnia po śmierci swojego dwuletniego syna.

Policja została wezwana we wtorek po godzinie 16:00 do domu przy Brook Stone Court. Według CBS Chicago pod numer 911 zadzwoniła 17-letnia dziewczyna. Kiedy funkcjonariusze dotarli na miejsce, nastolatka wykonywała resuscytację dwuletniego dziecka.

Chłopiec został przewieziony do szpitala, gdzie stwierdzono jego zgon.

W domu znajdowało się jeszcze troje dzieci. Wszystkie przeżyły i nie odniosły obrażeń.

Podczas przeszukiwania domu funkcjonariusze mieli również znaleźć matkę dziecka w trakcie próby zrobienia sobie krzywdy. Walsh trafiła do szpitala, a następnie została objęta policyjnym dozorem. Po zakończeniu leczenia ma zostać przewieziona do aresztu hrabstwa Will.

Koroner przeprowadził sekcję zwłok dziecka. Śmierć jest obecnie badana jako zabójstwo, jednak ostateczna przyczyna śmierci wciąż wymaga zakończenia badań toksykologicznych i dalszego dochodzenia.

Trudno nie pomyśleć o procesie Lindsay Clancy

Ta sprawa pojawia się w wyjątkowo szczególnym momencie.

Amerykanie od tygodni obserwują proces Lindsay Clancy w Massachusetts, gdzie jednym z najważniejszych elementów sporu jest jej stan psychiczny oraz pytanie, w jakim stopniu może on wpływać na odpowiedzialność karną za śmierć dzieci.

Oczywiście spraw Walsh i Clancy nie można dziś stawiać między sobą znaku równości. W przypadku Walsh nie znamy jeszcze motywu, jej stanu psychicznego ani pełnego materiału dowodowego. Jest oskarżona, a nie skazana.

Ale podobieństwo jednego elementu jest niepokojące: ponownie mamy śmierć małego dziecka, matkę znajdującą się w centrum śledztwa i informacje o próbie samookaleczenia.

I ponownie wcześniej czy później może pojawić się pytanie, które coraz częściej powraca przy podobnych tragediach:

czy kryzys psychiczny ma wyjaśniać zbrodnię, czy ma automatycznie prowadzić do ograniczenia odpowiedzialności za nią?

To nie jest to samo.

Choroba psychiczna nie może być magicznym wytrychem

Społeczeństwo powinno traktować poważnie depresję, psychozę, zaburzenia poporodowe i inne ciężkie problemy psychiczne. Osoby znajdujące się w kryzysie powinny mieć możliwość uzyskania realnej pomocy.

Ale równie niebezpieczne jest przejście w drugą skrajność – sytuację, w której po każdej niewyobrażalnej tragedii natychmiast zaczynamy szukać przede wszystkim okoliczności usprawiedliwiających sprawcę.

Najpierw są ofiary.

Tutaj ofiarą jest dwuletni chłopiec, który nie żyje.

Troje innych dzieci znajdowało się w tym samym domu.

To właśnie ich bezpieczeństwo i życie powinny znajdować się w centrum tej historii.

Stan psychiczny oskarżonej może być niezwykle istotnym elementem przyszłego postępowania i to biegli oraz sąd będą musieli ustalić, jakie miał znaczenie. Nie oznacza jednak, że sama informacja o problemach psychicznych automatycznie usuwa odpowiedzialność.

Amerykański system karny właśnie dlatego prowadzi procesy – żeby oddzielić współczucie dla osoby chorej od prawnego pytania o to, czy była ona zdolna rozumieć swoje działania i ponosić za nie odpowiedzialność.

Kolejna tragedia, kolejne trudne pytania

W sprawie z Frankfort jest jeszcze wiele niewiadomych. Nie znamy pełnego przebiegu wydarzeń. Nie znamy motywu. Ostateczna przyczyna śmierci chłopca nadal jest ustalana.

Dlatego nie należy wydawać wyroku przed sądem.

Ale jednocześnie nie można ignorować szerszej dyskusji.

Po procesie Lindsay Clancy Ameryka będzie musiała odpowiedzieć sobie na bardzo niewygodne pytanie: czy w naszej debacie publicznej potrafimy jednocześnie uznać realność chorób psychicznych i nadal jednoznacznie bronić zasady odpowiedzialności za odebranie życia?

Bo współczucie i odpowiedzialność nie muszą się wzajemnie wykluczać.

A kiedy ofiarami są dzieci, to właśnie o nich powinniśmy pamiętać w pierwszej kolejności.