AmerykaPL

Żyjemy w czasach, w których moralność polityczna działa jak gumka recepturka – rozciąga się dokładnie tam, gdzie akurat pasuje narracji.

Weźmy ceny paliwa. W tej chwili, przy administracji Trumpa i napięciach wokół Iranu, lewica lamentuje nad wysokimi cenami benzyny, jakby to był koniec świata. „Trump drożyzna! Kryzys energetyczny!” – krzyczą media i aktywiści.

Tylko że gdy za Bidena ceny szły w górę do ponad 5 dolarów za galon (rekordy w 2022), a średnia roczna była wyraźnie wyższa niż za pierwszej kadencji Trumpa (gdzie przed pandemią benzyna często kosztowała poniżej 2,5–3 dolarów), to panowała cisza albo standardowe tłumaczenia „to przez Putina” i „globalne czynniki”. Gdy za Trumpa ceny były niskie – też cisza. Selektywna amnezja w czystej postaci.

Kolejny klasyk: atak na Melanię Trump. Pierwszą Damę wyzywają od prostytutek i modelkowych trofeów, nie szczędząc seksualizujących obelg odwołujących się do jej przeszłości modelki. To samo środowisko chciało jednak na prezydenta, a później wiceprezydenta, Kamali Harris, której kariera w Kalifornii mocno przyspieszyła dzięki bliskiej relacji z Willie Brownem – wpływowym politykiem starszym o trzydzieści lat. Brown sam przyznawał, że pomógł jej wejść do elity. Lewica broni tego jako „prywatną sprawę”, ale przy Melanii ta logika nagle przestaje obowiązywać.

Przejdźmy do zarzutów seksualnych. Trump otrzymał wyrok cywilny w sprawie E. Jean Carroll z lat 90. Lewica świętuje to jako ostateczny dowód na „gwałciciela w Białym Domu”.

Tymczasem Bill Clinton? Prezydent, który kłamał pod przysięgą w sprawie Moniki Lewinsky (seks oralny z 22-letnią stażystką w Gabinecie Owalnym), został impeachmentowany za krzywoprzysięstwo. Do tego dochodziły poważniejsze oskarżenia: Juanita Broaddrick mówiła o gwałcie, Paula Jones o napastowaniu seksualnym, Kathleen Willey o obmacywaniu w Białym Domu. Hillary Clinton atakowała oskarżycielki. Lewica? „To stare historie, prywatne sprawy”. W przypadku Trumpa – „koniec demokracji”. Klasyczna selekcja.

Demokraci od lat potępiają gerrymandering jako truciznę dla demokracji. Barack Obama wielokrotnie nazywał go szkodliwym. Brzmi szlachetnie… dopóki sami nie mają władzy. W Wirginii jeszcze niedawno chwalili niezależną komisję redystrybucyjną. W 2026 roku zmienili zdanie i przegłosowali powrót do rysowania map przez legislatułę, co może dać im miażdżącą przewagę. Obama nie protestuje. To samo widzimy na całym East Coast – w Nowym Jorku, Illinois, Kalifornii czy Massachusetts. Republikańskie okręgi w czerwonych stanach często są bardziej zwarte i szanują granice hrabstw, ale gdy Demokraci robią to samo – nagle jest „obrona demokracji”.

Najobrzydliwszy przykład? Reakcje na zamachy na Trumpa. Po kolejnych nieudanych próbach zamachów spora część lewicowego internetu nie kryła rozczarowania, że „strzelec chybił”. Pojawiały się komentarze w stylu „too bad he missed” czy „szkoda, że tylko jeden zginął”. Zamiast potępienia politycznej przemocy – teorie spiskowe, że zamach był „fejkiem” i „staged”.

Ci sami ludzie, którzy non stop krzyczą „słowa mają znaczenie” i „retoryka zabija”, gdy Trump mówi ostro, nagle zmieniają narrację: „to tylko metafora”. Lewicowa retoryka o „Hitlerze”, „faszystach” i „punch a Nazi” realnie podgrzewa klimat – wtedy cisza lub wymówki.

Podwójny standard widać też w innych obszarach. Lewica histeryzowała przy Trumpie nad „kids in cages”, nazywając to okrucieństwem (choć klatki powstały jeszcze za Obamy). Gdy za Bidena i Harris liczba nielegalnych przekroczeń granicy pobiła wszystkie rekordy – nagle „to złożony problem humanitarny” i „nie wolno tego politykować”.

Podobnie z wolnością słowa. „Deplatformujcie faszystów!” i radość z bana Trumpa po 6 stycznia. Gdy Elon Musk kupił platformę i poluzował cenzurę – „koniec demokracji”, „Twitter staje się siedliskiem nienawiści”.

Klasycznym przykładem jest też stosunek do wyników wyborów. Gdy Hillary Clinton i Demokraci latami powtarzali, że Trump „nie jest moim prezydentem”, że „wygrał dzięki Rosji” i że 2016 rok był nielegitymizowany – to było w pełni akceptowalne. Ale gdy Trump zakwestionował wynik 2020 – stało się to największym zagrożeniem dla demokracji w historii.

Gdy Demokraci wyzywają Trumpa od Hitlera, nazywają go „faszystą” i „dyktatorem”, organizują protesty pod hasłem „No Kings” i wzywają do wychodzenia na ulice – to „obrona demokracji”. Ale gdy Trump użyje ostrego języka – to już „niebezpieczna mowa nienawiści”.

Wisienką na torcie jest sytuacja, gdy po miesiącach haseł „No Kings” w Kongresie pojawia się prawdziwy król – Król Karol III. Demokraci wstają, biją brawo, robią sobie zdjęcia i klaszczą z entuzjazmem. Nagle monarcha z krwi i kości nie jest problemem. „No Kings” obowiązuje wyłącznie wobec Trumpa.

Demokraci uwielbiają oskarżać Republikanów o rasizm. Tymczasem sami celowo rysują na Południu okręgi tak, by upchnąć jak najwięcej czarnych wyborców w jednym „czarnym dystrykcie”, traktując ich jak przewidywalny blok głosów, który trzeba trzymać w politycznym getcie. W telewizji regularnie lamentują, że „potrzeba więcej czarnoskórych gubernatorów”. Ale gdy w Wirginii startuje czarna konserwatystka Winsome Earle-Sears – nagle entuzjazm znika. Zamiast niej wybierają białą kandydatkę, która w kampanii obiecywała, że jest umiarkowaną demokratką i nie będzie zmieniać granic okręgów. Ledwo wygrała, a już zabrała się za agresywny gerrymandering.

Bo Demokraci nie chcą więcej czarnych gubernatorów. Chcą więcej czarnych Demokratów.

To nie jest polityka oparta na zasadach. To jest wygodna, plemienna moralność. Zasady obowiązują tylko wtedy, gdy można nimi uderzyć przeciwnika. Gdy dotyczą „swoich” – pojawiają się nagle konteksty, niuanse i wymówki.

Lewica od lat pozycjonuje się jako strona wyższej moralności, empatii i obrony demokracji. W rzeczywistości jej standardy są gumowe, a empatia wybitnie selektywna. Płacze nad wysokim paliwem za Trumpa, ale milczy za Bidena. Nazywa Melanię prostytutką, a Kamali Harris ikoną feminizmu. Potępia gerrymandering tylko u Republikanów. Żałuje, że zamachowiec chybił, a potem moralizuje o „mowie nienawiści”.

Trump jest niewygodny nie dlatego, że jest święty. Jest niewygodny, bo nie udaje świętego – i nie pozwala udawać innym.

Hipokryzja śmierdzi na kilometr. I coraz więcej zwykłych ludzi ma już dość tego smrodu.