AmerykaPL

Hunter Biden, tuż po uzyskaniu 1,7 miliona dolarów odszkodowania w sprawie o zniesławienie, ruszył w pełną medialną ofensywę. Pojawia się w podcastach, zasypuje platformę X wpisami, występuje publicznie i uruchamia Substack „Where’s Hunter”, na którym publikuje długie, patetyczne teksty o sobie, swojej przeszłości i rzekomym spisku wymierzonym w jego rodzinę.

To wszystko przypomina czytanie jego słynnego laptopa – tylko bez najbardziej wulgarnych fragmentów.

Kłamstwa i wymówki pozostają podobne, ale ton jest już zupełnie inny. Dawny Hunter – chaotyczny, złośliwy, pogrążony w nałogach i autodestrukcji – został zastąpiony przez wypolerowaną, starannie wyreżyserowaną wersję człowieka po przejściach. Nowy Hunter ma być spokojny, refleksyjny, skrzywdzony i gotowy opowiedzieć „swoją prawdę”.

Problem w tym, że ta nagła przemiana wygląda mniej jak autentyczne rozliczenie z przeszłością, a bardziej jak produkt profesjonalnej kampanii PR.

Sam Hunter przyznał, że zatrudnił specjalistów od wizerunku. W tle znajduje się przygotowywany film dokumentalny finansowany przez hollywoodzkiego prawnika Kevina Morrisa – człowieka, który przez lata pokrywał jego długi podatkowe, koszty prawników i niezwykle kosztowny styl życia. Reżyser Robb Bindler potwierdził, że produkcja jest bliska ukończenia.

Timing trudno uznać za przypadkowy. Hunter ponownie pojawia się w centrum uwagi dokładnie wtedy, gdy próbuje stworzyć nową narrację o sobie i swojej rodzinie. Garrett Ziegler, były doradca Donalda Trumpa i jeden z najbardziej zaciekłych krytyków Huntera, podsumował to brutalnie: „Hunter kłamie za każdym razem, gdy otworzy usta”.

Jego pierwszy wpis po latach milczenia brzmiał: „Jestem Hunter Biden. Nigdy tak naprawdę nie słyszeliście mojego głosu”.

Tyle że Hunter opublikował już w 2021 roku całą książkę autobiograficzną. Udzielał wywiadów, opowiadał o swoim uzależnieniu, rodzinie i upadku. Trudno więc przyjąć, że dopiero teraz po raz pierwszy dostajemy dostęp do jego wersji wydarzeń.

To raczej kolejna próba opowiedzenia tej samej historii w korzystniejszy sposób.

Strategia jest czytelna: skupić uwagę na cracku, alkoholu, traumach, seksie i osobistym upadku, aby odsunąć na dalszy plan pytania o pieniądze, zagraniczne interesy i dostęp do wpływowych ludzi. Uzależnienie ma stać się nie tylko wyjaśnieniem jego zachowania, ale również tarczą chroniącą przed odpowiedzialnością za sprawy biznesowe.

To sprytny zabieg. Jeżeli odbiorcy uwierzą, że Hunter jest całkowicie szczery w sprawie narkotyków i osobistej degradacji, łatwiej będzie im uwierzyć, że mówi prawdę także w kwestii zagranicznych interesów rodziny Bidenów.

A właśnie tam zaczyna się najważniejsza część tej historii.

Przeciwnicy Huntera od lat twierdzą, że wspólnie z wujkiem Jimem Bidenem wykorzystywał nazwisko ojca i dostęp do politycznych elit, prowadząc lukratywne interesy w Chinach, Ukrainie i innych państwach. Republikańskie śledztwa nie doprowadziły do udowodnienia Joe Bidenowi przestępstwa, ale ujawniły sieć kontaktów, spotkań, przelewów i biznesowych propozycji, których nie da się sprowadzić wyłącznie do prywatnego chaosu uzależnionego człowieka.

Dlatego Hunter woli rozmawiać o swoim cierpieniu niż o tym, dlaczego zagraniczni partnerzy płacili miliony dolarów ludziom, których najważniejszym aktywem było nazwisko Biden.

Jeszcze bardziej bezczelna jest próba ponownego napisania historii laptopa.

Hunter i jego otoczenie próbują obecnie stworzyć opowieść, według której jego cyfrowe życie zostało skradzione, zmanipulowane i połączone w sztuczne „miksy” przez Rudy’ego Giulianiego, rosyjskich agentów, Steve’a Bannona, Rogera Stone’a i innych przeciwników politycznych jego ojca.

Tyle że podstawowy fakt pozostaje niezmienny: laptop został przejęty przez FBI, jego zawartość była wykorzystywana w federalnym postępowaniu, a wiadomości i materiały pochodzące z urządzenia zostały niezależnie potwierdzone przez część odbiorców i ekspertów badających dane.

Komputer pojawił się również jako dowód w procesie Huntera dotyczącym nielegalnego posiadania broni. Prokuratorzy nie przedstawiali go ławie przysięgłych jako rosyjskiej mistyfikacji, lecz jako materiał należący do oskarżonego.

To zasadnicza różnica.

Można dyskutować, czy wszystkie pliki krążące później w internecie pochodziły z jednego urządzenia, czy niektóre zbiory zostały uzupełnione materiałami z innych źródeł. Nie można jednak uczciwie utrzymywać, że cały laptop był fikcją, kiedy federalni śledczy posługiwali się jego zawartością w sądzie.

Hunter zapowiada także kolejną książkę, publikowaną etapami na Substacku. Ma być ona historią spisku prowadzonego przez Giulianiego, Bannona i innych ludzi, którzy rzekomo zebrali całe jego cyfrowe życie z telefonów, laptopów i chmury.

Internetowi użytkownicy zaczęli nawet przepuszczać jego teksty przez detektory sztucznej inteligencji, twierdząc, że rezultaty wskazują na niemal całkowite wykorzystanie AI. Takie narzędzia nie są jednak wiarygodnym dowodem autorstwa. Znacznie bardziej prawdopodobne jest to, że teksty są redagowane przez zespół prawników, specjalistów PR i ghostwriterów.

Niezależnie od tego, kto układa zdania, przekaz pozostaje ten sam: Hunter ma być ofiarą ogromnego politycznego spisku, a nie człowiekiem, który przez lata podejmował fatalne decyzje i korzystał z nazwiska potężnego ojca.

To właśnie jest sedno tej kampanii.

Nie chodzi wyłącznie o promocję dokumentu ani sprzedaż nowej książki. Chodzi o rehabilitację nazwiska Huntera Bidena i stworzenie wersji historii, w której wszystkie jego problemy były skutkiem uzależnienia, medialnego polowania i działań republikańskich operatywistów.

Być może Hunter rzeczywiście się zmienił. Być może naprawdę chce pomagać ludziom walczącym z nałogiem. Każdy człowiek zasługuje na możliwość odbudowania życia.

Ale osobiste odkupienie nie oznacza automatycznego unieważnienia odpowiedzialności.

Można wybaczyć człowiekowi uzależnienie. Można współczuć jego rodzinie. Można uznać, że część ataków na niego była brutalna, wulgarna i motywowana politycznie. Nie oznacza to jednak, że należy zaakceptować każdą nową opowieść, którą jego specjaliści od wizerunku podsuną opinii publicznej.

Nie można budować nowej kariery – medialnej, biznesowej ani politycznej – na udawaniu, że dokumenty, wiadomości, świadkowie i sądowe dowody po prostu przestały istnieć.

Hunter zasugerował nawet, że byłby zaszczycony możliwością służby publicznej w przyszłej administracji. Były terapeuta twierdził, że Hunter od dawna wyobrażał sobie karierę polityczną, może nawet na najwyższym szczeblu.

To pokazuje, że nie mamy do czynienia jedynie z człowiekiem promującym film o swoim życiu. To może być początek znacznie większej operacji: powrotu rodziny Bidenów do politycznej gry pod nowym szyldem.

To klasyczny przykład moralnej zapaści części amerykańskich elit. Zamiast szczerego rozliczenia – profesjonalna narracja. Zamiast odpowiedzialności – psychologiczne usprawiedliwienia. Zamiast przyznania, że nazwisko ojca otwierało drzwi – opowieść o prześladowaniu i spisku.

Hunter Biden chce dziś przekonać Amerykanów, że poznają jego prawdziwy głos.

W rzeczywistości słyszą głos agencji PR, prawników, producentów i ludzi odpowiedzialnych za zarządzanie kryzysem.

To nie jest spontaniczne odkupienie.

To jest kalkulacja.